خط استاد
آلاله هاى سرخ، در لابلاى چمنهاى سبز،

و نرگسها، و ياسمنها، دوشادوش هم،

و نبايد گفت كه آن دشت و دَمَن، و كوه، زيبا بود،

كه زيبايى را به عين بود!

و تمامى آفرين می گفتيم،

و خداى را تسبيح!

اما، پدرم، ساكت، و آرام می گذشت،

و می ديد، و هيچ نمی گفت!

 


چشم در صُنع الهى بازكن لب را ببند       بهتر از خواندن بُوَد، ديدن خط استاد را

 

هو الله الخالق الباری المصور له الاسما الحسنی له ما فی السموات و الارض وهو العزیز الحکیم
اوست خدای آفریننده صورت نگارنده،او راست نامهای نیکو تسبیح می کند او را آنچه در آسمانها وزمین است واو عزیز محکم کار است