هر که را خوابگه آخر ز دو مشتی خاک است
 
 گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 اعْلَمُواْ أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكَاثُرٌ فِى الْأَمْوَ الِ وَالْأَوْلاَدِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ
 
 الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرّاً ثُمَّ يَكُونُ حُطَاماً وَفِى الْأَخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَ
 
انٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَآ إِلَّا مَتَاعُ الْغَرُورِ (سوره حديد آيات 20)

 
 
 بدانيد كه زندگانى پستِ دنيا، چيزى جز بازى و سرگرمى و زينت‏طلبى و فخر فروشى در ميان خود و افزون‏طلبى در اموال و اولاد نيست، همانند بارانى كه گياه آن، كشاورزان را به شگفتى وا دارد، سپس خشك شود و آن را زرد بينى، سپس كاه شود و در آخرت، عذابى شديد و مغفرت و رضوانى از جانب    خداوند است و زندگانى دنيا جز كالاى غرور نيست.